Pagkain Edukasyon, Hanapbuhay. Salamin ng mahusay na paglilingkod bayan.
Sa nakaraang maraming mga taon, lalo na sa huling tatlong taon, mula 2007 hanggang sa kasalukuyan, ay hindi nagkaroon ng makabuluhang pagbabago sa buhay ng mamamayan. Marami pa rin ang mahirap, marami pa rin ang hindi kumakain ng sapat sa maghapon.
Dahil dito, nagpasiya ang Partido ng Nagkakaisang Mamamayan o UCC na muling buhayin at lalong palakasin ang NTD Movement at langkapan ito ng mga programang tutulong at magpapaunlad ng mga komunidad sa ikalawang distrito ng lungsod.
Sa pag-aaral ng Partido, tatlo ang pangunahin at mahalagang pangangailangan ng pamilya, ang pagkain, edukasyon, at hanapbuhay.
Dahil sa mga nabanggit, ang bawat manggagawa ay nagpapakakuba at halos magpakamatay sa pagkayod araw-araw.
Hindi mabubuhay at hindi rin uunlad ang isang komunidad kung laganap ang gutom, kamangmangan, at kawalan ng trabaho sapagkat magiging talamak din ang nakawan, patayan, at masasamang bisyo. Sa paglaganap ng malulubhang karamdaman, mawawalan ng saysay ang lahat.
Nagsimula at matatapos ang panunungkulan ng Pangulong Arroyo sa loob ng isang dekada, at sa kabila ng pag-angkin niyang higit na maganda ang katayuan ng ating bansa kung ihahambing sa 2001 o 2004, higit na marami ang nagsasabing naghihirap pa rin ang mamamayanan, at nagugutom pa rin ang sambayanan.
Ang kalagayang ito ng kahirapan at kagutuman ang nagtutulak sa Partido upang lalong paghusayin ang paglilingkod sa bayan.
Sa tingin ng Partido, walang silbi ang alinmang gobyerno o pinuno nito kung hindi naman niya nagagawang baguhin ang kahirapan sa mga komunidad. Lubos ang paniniwala ng Partido na maraming pwedeng gawin ang isang halal na pinuno sa dalawa o tatlong taon sa tungkulin.
Marami sa mga pamilya ay lubog sa kahirapan. Marami sa kanila ay isa o dalawang ulit lamang kumakain sa maghapon. Ang kanilang mga anak ay hindi makapag-aral. Marami ang namamatay sa sakit dahil hindi maipagamot.
Pagkain, edukasyon at hanapbuhay, iyan ang pangangailangan sa maraming tahanan, iyan ang pangangailangan sa mga barangay, at iyan din ang makakapagpaunlad sa Caloocan.
Palagi nating naririnig ang mga pagnanakaw ng ilan sa pamahalaan, at umaabot ito sa bilyong bilyong piso.
Ngunit bihirang pagkakataon nating marinig kung may nagtangka na ibaba ang presyo ng bigas, asukal, noodles, de lata, mantika, at itlog.
Bihira din natin marinig na may nagtangkang pabababain pa kundi man tuluyang maging libre ang pag-aaral, uniporme, libro, at mga school projects.
Nakakatuwang marinig na may mangilan-ngilang nakikinabang sa Philhealth, ngunit nakalulungkot din dahil ilan pa lamang ang benepisaryo nito.
Higit na nakalulungkot din ang kalagayan ng mga naghahanap ng trabaho at naghahanap ng puhunan para sa hanapbuhay.
Tila ba ang kanilang pag-asa ay burado na sa kasaysayan.
Mababawasan lamang ang kahirapan at kagutuman ng bayan kung ilalaan ng gobyerno ang pondo nito sa pagkain, edukasyon, at hanapbuhay ng mamamayang Pilipino. Tunay ang kaunlaran kung ang lahat ay makikinabang.
Sa nakaraang maraming mga taon, lalo na sa huling tatlong taon, mula 2007 hanggang sa kasalukuyan, ay hindi nagkaroon ng makabuluhang pagbabago sa buhay ng mamamayan. Marami pa rin ang mahirap, marami pa rin ang hindi kumakain ng sapat sa maghapon.
Dahil dito, nagpasiya ang Partido ng Nagkakaisang Mamamayan o UCC na muling buhayin at lalong palakasin ang NTD Movement at langkapan ito ng mga programang tutulong at magpapaunlad ng mga komunidad sa ikalawang distrito ng lungsod.
Sa pag-aaral ng Partido, tatlo ang pangunahin at mahalagang pangangailangan ng pamilya, ang pagkain, edukasyon, at hanapbuhay.
Dahil sa mga nabanggit, ang bawat manggagawa ay nagpapakakuba at halos magpakamatay sa pagkayod araw-araw.
Hindi mabubuhay at hindi rin uunlad ang isang komunidad kung laganap ang gutom, kamangmangan, at kawalan ng trabaho sapagkat magiging talamak din ang nakawan, patayan, at masasamang bisyo. Sa paglaganap ng malulubhang karamdaman, mawawalan ng saysay ang lahat.
Nagsimula at matatapos ang panunungkulan ng Pangulong Arroyo sa loob ng isang dekada, at sa kabila ng pag-angkin niyang higit na maganda ang katayuan ng ating bansa kung ihahambing sa 2001 o 2004, higit na marami ang nagsasabing naghihirap pa rin ang mamamayanan, at nagugutom pa rin ang sambayanan.
Ang kalagayang ito ng kahirapan at kagutuman ang nagtutulak sa Partido upang lalong paghusayin ang paglilingkod sa bayan.
Sa tingin ng Partido, walang silbi ang alinmang gobyerno o pinuno nito kung hindi naman niya nagagawang baguhin ang kahirapan sa mga komunidad. Lubos ang paniniwala ng Partido na maraming pwedeng gawin ang isang halal na pinuno sa dalawa o tatlong taon sa tungkulin.
Marami sa mga pamilya ay lubog sa kahirapan. Marami sa kanila ay isa o dalawang ulit lamang kumakain sa maghapon. Ang kanilang mga anak ay hindi makapag-aral. Marami ang namamatay sa sakit dahil hindi maipagamot.
Pagkain, edukasyon at hanapbuhay, iyan ang pangangailangan sa maraming tahanan, iyan ang pangangailangan sa mga barangay, at iyan din ang makakapagpaunlad sa Caloocan.
Palagi nating naririnig ang mga pagnanakaw ng ilan sa pamahalaan, at umaabot ito sa bilyong bilyong piso.
Ngunit bihirang pagkakataon nating marinig kung may nagtangka na ibaba ang presyo ng bigas, asukal, noodles, de lata, mantika, at itlog.
Bihira din natin marinig na may nagtangkang pabababain pa kundi man tuluyang maging libre ang pag-aaral, uniporme, libro, at mga school projects.
Nakakatuwang marinig na may mangilan-ngilang nakikinabang sa Philhealth, ngunit nakalulungkot din dahil ilan pa lamang ang benepisaryo nito.
Higit na nakalulungkot din ang kalagayan ng mga naghahanap ng trabaho at naghahanap ng puhunan para sa hanapbuhay.
Tila ba ang kanilang pag-asa ay burado na sa kasaysayan.
Mababawasan lamang ang kahirapan at kagutuman ng bayan kung ilalaan ng gobyerno ang pondo nito sa pagkain, edukasyon, at hanapbuhay ng mamamayang Pilipino. Tunay ang kaunlaran kung ang lahat ay makikinabang.
No comments:
Post a Comment